FutbolNews.pl – Twój portal o piłce nożnej

Jarosław Sochocki jest przykładem kolejnego zmarnowanego talentu piłkarskiego. Dziś dla zdecydowanej większości kibiców jest postacią anonimową. Jednakże, jeszcze kilka lat temu był najlepiej zapowiadającym się talentem znad Wisły.

O Jarku mówiło się jako o futbolowym „dziecku szczęścia”. Miał cechy nietypowe dla piłkarza szkolonego na krajowym klepisku. Uniwersalność gry, dokładne podanie na 30-40 metrów, potężny strzał lewą nogą, oraz wyrastanie ponad przeciętność kolegów z drużyny to cechy, które pozwalały łączyć jego nazwisko z przyszłością polskiej piłki. Reprezentując barwy Dolcanu Ząbki przebojem przechodził przez kolejne szczeble juniorskiej kariery.

Dobre występy w mazowieckiej I lidze powodowały coraz większe zainteresowanie młodym piłkarzem. Podczas turnieju województw w Tucholi, kadra Mazowsza zajęła pierwsze miejsce, a Sochocki zgarnął statuetkę dla najlepszego zawodnika turnieju. Kolejnym, a zarazem ostatnim sukcesem na tym poziomie, był srebrny medal Mistrzostw Polski. Zdobyte statuetki i wyróżnienia były przepustką do kontynuowania kariery na wyższym szczeblu...

W wieku 14-stu lat, talent wychowanka Dolcanu dostrzegł Andrzej Zamilski. W reprezentacyjnym debiucie, Sochocki strzelił trzy bramki. Od tamtej pory, trenerzy właśnie od niego rozpoczynali ustalanie składu. Przez dwa lata występów z orzełkiem na piersi, zdobył 14 bramek, stając się niepodważalnym liderem klasyfikacji strzelców. Charakter i umiejętności boiskowe, pozwalały Jarkowi na pełnienie funkcji kapitana kadry. Podczas występów w reprezentacji Polski w cieniu Sochockiego zostawali tacy piłkarze jak: Borysiuk, czy Możdżeń. Jest to najlepsze potwierdzenie zamieszania, jakie swoimi umiejętnościami stworzył młody chłopak.

Sukcesy klubowe, wojewódzkie, a następnie reprezentacyjne doprowadziły do zainteresowania polskim piłkarzem zagranicznych klubów. Angielski Southampton, włoska Sampdoria, oraz hiszpańska Salamanca to kluby, które zdecydowane były na angaż zawodnika podwarszawskiego zespołu.Pomimo bramek strzelanych w rezerwach tych klubów i świetnych wyników treningowych, za każdym razem sytuacje nie zależne od Sochockiego sprawiły, że z zagranicznych testów pozostały mu tylko wspomnienia. Po powrocie do kraju popularny „Jaro” wrócił do Dolcanu, przy okazji odrzucając propozycje zatrudnienia ze strony Legii i Wisły.

Przysłowie „Dobrze, jak nie za dobrze” doskonale ukazuje powód dalszych problemów juniora. Managerowie, „woda sodowa” oraz zbyt mała rywalizacja w macierzystym klubie sprawiły, że Sochocki zatrzymał się w rozwoju piłkarskim. Przestał trenować piłkę nożną, a zaczął niesportowe życie. Na jego podejście do treningów i gry w Dolcanie nie wpłynął nawet Marcin Sasal.

Historia niedoszłego talentu znad Wisły jest przestrogą dla młodych adeptów piłki nożnej. Nie ważne jak dużo zdobyłeś, ważne jak wiele możesz stracić. Zamiast szlifować swój talent w klubie z ekstraklasy, Sochocki próbuję przebić się do składu drugoligowego GLKS-u Nadarzyn. A co najgorsze, w dalszym ciągu nie wzbrania się przed niesportowym trybem życia.